Jednym z najważniejszych zadań w trakcie wykonywania badań geodezyjnych jest określenie lub obliczenie twardości podłoża na którym rozpoczynane są prace – budowa konkretnego obiektu lub drogi. Jest to bardzo istotny punkt, ponieważ pozwala na zweryfikowanie odporności badanego elementu ma działanie sił skupionych. Mogą one mieć mianowicie ogromny wpływ na zniszczenia, odkształcenia lub zarysowania konkretnego podłoża. Pomiar twardości pomaga zapobiec tego typu konsekwencjom.
Przed rozpoczęciem badania grubości konkretnego podłoża lub elementu, należy zastanowić się, która opcja będzie najlepsza. Istnieją trzy metody pomiarowe, które nie są od siebie zależne i oddziałują na różne rodzaje badanych przedmiotów. Są to modele statyczne, dynamiczne oraz ultradźwiękowe. Ich zamysł i przeznaczenie znacznie różnią się od siebie.
Jeśli chodzi o model pomiaru statycznego, polega on głównie na badaniu twardości, grubości nawierzchni i podłoża drogowego. Ma on na celu zmierzenie nośności przestrzeni gruntowej. Głównie wykonuje się go za pomocą płyty statycznej, jaką jest aparat VSS. Badanie za pomocą tego urządzenia polega na wywieraniu nacisku na określoną warstwę przy użyciu dźwignika hydraulicznego z dołączonym manometrem, ułatwiającym pomiar. Ten rodzaj pomiaru pomaga w określeniu wskaźnika zagęszczenia gleby, na której będzie tworzona na przykład droga dojazdowa.
Kolejnym przykładem jest metoda pomiarowa dynamiczna, która jest idealna podczas sprawdzania twardości tworzyw wykonanych z metali żelaznych lub nieżelaznych. Twardościomierz Leeba to przyrząd, który pomaga w wykonaniu tego badania. Składa się on z elementu elektronicznego, który bezpośrednio wskazuje pomiar oraz z głowicy uderzeniowej. Badanie tą metodą polega na zmierzeniu prędkości przed i po uderzeniu w próbkę tworzywa oraz na prawidłowym przeliczeniu wyniku.
Ultradźwiękowy model pomiaru wykonuje się przy pomocy grubościomierza. Ma on specjalne zastosowanie dla pomiaru podłoża lub elementów, które nie posiadają dwustronnego dostępu, przez co standardowe urządzenia nie są w stanie ich zmierzyć. Do badanych materiałów przykłada się sondę, która pulsacyjnie emituje ultradźwięki. Rozprzestrzeniają się one w materiale i wracają w postaci sygnału elektrycznego, umożliwiającego określenie grubości mierzonego elementu.
